Taş atmıyor, yüzünde maske yok, elinde sapan da… Belli ki saçları kuaförden yeni çıkmış; boynunda kolyesi, omzunda kol çantası, üzerinde kiremit rengi kısa kollu bir elbise…
Ayakkabıları kaçmaya, koşmaya, hoplayıp zıplamaya elverişli spor türünden değil, mekap hiç değil… Taksim’de dolaşmaya, İstiklal Caddesi’nde alışverişe, Gezi Parkı’nda gezmeye gelmiş gibi…
Zaten fotoğrafa bakınca, az önce oturduğu banktan kalkmış ve eve gidecekmiş gibi duruyor. Fotoğrafın diğer yanında ise, parkta yeşil çimenlerin arasından fırlamış kültür mantarları görüntüsü veren, beyaz kasklı güvenlik güçleri var. Her türlü görüş açısıyla savunma ve saldırma imkânı veren şeffaf kalkanları, copları, silahları, telsizleri ve biber gazlarıyla…
Cop deyince aklıma geldi. Eskiden eylemciler için polis copu yemek, bir övünç kaynağı idi. Şiirlerde, şarkılarda bile geçerdi. Şimdi devir değişti. Moda, biber gazı…
Bu güvenlik kordonunun önünde gaz maskeli, robocop kıyafetli bir polis var. Elinde biber gazı tabancası, sıkıyor da sıkıyor Ayşe Hanım’ın üstüne… Üstelik aralarındaki mesafe 1 metre… Aralarındaki güç farkını söylemeye gerek yok, ama eşit oldukları tek konu ikisinin de kolları çıplak…
Bibercinin arkasında bir amir “Yapma, etme yazıktır ablaya” deyip kolunu tutacağına, yumruğunu sıkmış “Yürü be koçum” der gibi…
Boynunda fotoğraf makinesi, deve tüyü kaşkolu ve ojeli parmaklarıyla fotoğraftan çıkacakmış gibi duran muhtemelen gazeteci ablamıza inat, “Ayşe Hanım” dimdik duruyor polis ordusunun karşısında… Şiddetli bir tazyik ve yüksek bir debiyle üzerine püskürtülen biber gazına, kol çantası kalkan oluyor adeta…
Reuters fotoğrafçısı Osman Orsal’ın çektiği bu fotoğraf karesine göre, yalnızca saçları bozuluyor. Şerbetli midir ne?.. Ne yere yıkılıyor, ne eliyle gözünü oğuşturuyor.
Bu tablo karşısında insan ister istemez elini fotoğrafa uzatıp, sağ eliyle Ayşe Hanım’ı biber gazından korumak, sol eliyle de şöyle polisleri çekip yere uzatmak istiyor.
Siz, ne yapmak isterdiniz?..
Veli DALBUDAK
